Het gelukje van de dag
Vandaag zit ik op het vaste land van Griekenland. Ik zit vast. 😉 Ik wist het wel: mijn vlucht naar Naxos was gecancelled, ‘due to the strike’… Ja, ook hier staken ze.
Het zag er naar uit dat het een heel gedoe ging worden om op mijn eiland te geraken, maar gelukkig legde Skyexpress een extra vlucht in op zaterdag. Dus morgen kan ik verder vliegen.
Ik regelde een extra nacht in Airscape hotel. Eentje nabij de luchthaven met een gratis shuttle. Lekker handig. Toen ik vannacht incheckte merkte ik niet meteen op dat ‘groundfloor’ betekende dat ik half onder de grond zat. Heeft te maken met de Griekse bouwstijl, dat weet ik, maar ik vind het niet tof. En toen vanmorgen voor 8 uur de kamerdames ook nog een half uur voor hun ruimte (naast mijn kamer) stonden te kletsen, besloot ik toch een andere kamer te vragen om de volgende dag door te brengen. Na wat aandringen krijg ik een eenpersoonskamer, klein maar mét balkon en een prachtig uitzicht. Dat zou al mijn gelukje van de dag kunnen zijn geweest.
Maar er is nog meer.
Ik had gehoopt om vandaag, tijdens mijn eerste strandwandeling (want dat is een must als ik arriveer in Naxos) een hartje tegen te komen. Het was tenslotte vrijdag. En dan moest ik niet uit mijn archief van hartjes putten. (Om één of andere reden kom ik België nauwelijks hartjes tegen – buiten de hartvormige koekjes bij de koffie in het woonzorgcentrum van ons mama). Maar dus: geen strandwandeling vandaag, dus geen hartjes…
Maar dat is buiten de kosmos gerekend! Vanmiddag wandel ik langs een padje naar de grote straat om even in de winkel iets te eten te halen. En je raad het: midden op het pad ligt een hartje. Ik ben op dat moment net naar een vriendin aan het bellen. Dus ik neem snel een foto. Ik kom echter op haar antwoordapparaat terecht en besluit dan maar, omdat ik nog maar een klein eindje verderop ben, om terug te keren om niet alleen een foto, maar ook een videootje te nemen (reels scoren nu eenmaal beter op Instagram ;-)). Even denk ik: ‘Dat vind je toch niet meer terug, Suzanne!’ Maar jawel, daar ligt het. Echt een prachtexemplaar. Stralend wit. Dus ik neem en videootje van het hart en breng de camera naar boven, zodat de zon ook zichtbaar is, en de blauwe lucht natuurlijk! Mijn verbazing is groot wanneer ik het filmpje bekijk: niet alleen start het filmpje met een hartje, maar op het eindbeeld is ook een hartvormige wolk te zien. Ik dubbelcheck: dat is toch niet mijn verbeelding? Nee nee, uitgesproken een hartvorm!
Awel, daar word ik nu eens gelukkig van se! Dank u kosmos. Of wie dan ook verantwoordelijk is om mij zo te verwennen. En dankbaarheid wordt altijd beloond. Ook deze keer, want even verderop ligt er nog een zwart hartje te blinken.
Het zal wel aan mij liggen. Aan dat naïeve stukje in mij. Maar het maakt heel mijn dag goed. Heel het onverwachte uitstel van mijn terugkeer naar mijn plekje. Ik ben een gelukkig mens!
Voor het filmpje: ga gerust naar mijn instagramaccount kijken – dat kan via de homepagina!
